Traplopen

Wat is het heet buiten he! Ik heb er meer dan genoeg van. Het liefste lig ik de hele dag in de schaduw of binnen op de koele tegels. Gelukkig staat er altijd fris water voor me klaar en is er altijd een plekje met schaduw te vinden. Ze zeggen dat het vrijdag 35 graden gaat worden. Dat wordt me toch echt te heet onder mijn poten! Mijn baasjes hebben al gezegd dat ik geen lange wandelingen hoef te maken en ze ervoor zullen zorgen dat ik het niet te heet ga krijgen.

Over mijn baasjes gesproken: ik ben al bijna 3 maanden oud en nog tillen ze me op bij iedere trap! Ze zeggen dat traplopen slecht is voor mijn heupen, maar ik kan het echt al hoor! Vanochtend wilde ik ze dat ook eens fijn laten zien. Ik maakte mijn bench open (ik vertel lekker niet hoe ik dat doe!) en liep de trap op naar boven. De deur van de badkamer stond open en ik besloot een zak wc-papier mee te nemen. Toen de zoldertrap omhoog, heel stilletjes, en toen sprong ik met alle geweld boven op het bed, bovenop mijn baasje! Haha! Je had haar moeten zien schrikken! Zeker toen ik de zak met wc-rollen boven haar hoofd hield en losliet! Ze was zo onder de indruk van wat ik deed dat ik niet eens een standje kreeg! Zo! Zie je nou wel dat ik trappen kan lopen! Mijn baasje dacht daar anders over en droeg me de trap af naar beneden...

Zomaar een dag

Iedere dag wandel ik een paar keer met mijn baasjes. Dat gaat al heel goed en ik loop lekker mee. Meestal dan. Soms heb ik geen zin en dan moet ik toch weer een heel eind gaan lopen. Het heeft geen zin om stil te staan, te piepen en te protesteren, ze zorgen er toch iedere keer weer voor dat ik met ze meeloop.
Onderweg kom ik de vreemdste dingen tegen. Grote vrachtauto's, bussen, fietsers en motorrijders die veel herrie maken en me laten schrikken. Ik heb geleerd dat ik hier niet bang voor hoef te zijn als ik maar op de stoep blijf. Ook kom ik veel verschillende mensen tegen. De meeste blijven staan om me te aaien en mijn baasjes te zeggen wat voor mooie hond ik ben. Nou, dat is even leuk, maar als je om de tien meter geaaid wordt en weer dezelfde woorden moet aanhoren... Ook mijn baasjes vinden dat soms minder leuk omdat ik veel te veel wordt afgeleidt. Ik kom ook vaak andere honden tegen. Sommigen negeren me, anderen draaien zich even om en weer anderen komen naar me toe om me uitgebreidt te besnuffelen. In het begin vond ik dat eng, maar nu niet meer. Mijn baasjes vinden het zelfs fijn als andere hondeneigenaren hun hond naar mij toe laten komen zodat ik ervan kan leren. Want wat zijn er veel verschillende honden! Piepkleintjes en hele grote honden. Gisteren zag ik er zelfs een die twee staartjes in haar haren had! Maf joh!

Mijn baasjes zijn dus druk bezig met wat zij 'socialiseren' noemen. Zo zijn we gisteren naar een markt geweest en naar een lunchroom waar we buiten gezeten hebben. Vandaag naar de weekmarkt geweest waar mijn baasje aardbeienplanten gekocht heeft en bloemen voor in de tuin. Ik moet bekennen dat ik de vorige bloemen een beetje vernield heb... Het was ook zo leuk om die bloemetjes er een voor een af te trekken!

De dierenarts

Iedere dag loop ik al een flink stuk met mijn baasjes mee naar ons nieuwe huisje. Binnen wordt de boel verbouwd en buiten zijn ze lekker in de tuin bezig. Met dat laatste mag ik ze altijd helpen. Ik help mee om de aarde om te spitten en jaag achter de watersproeier aan.

Vandaag was een speciale dag. We zijn naar Nuth gegaan! Wat ik niet wist was dat er in Nuth een dierenarts zit. Gelukkig waren hij en de assistente erg aardig. Eerst werd ik gewogen: 8 kilo al! Volgens de dierenarts goed op gewicht. Daarna werd ik op een tafel gezet en werd gecontroleerd of de chip nog op zijn plek zat. Het apparaatje piepte al meteen, dus die zat er nog. Daarna werd ik in de ogen gekeken, de oren, mijn buikje werd gecontroleerd en mijn heupen. Ook luisterde hij met een raar apparaatje naar mijn hart. Ik was hartstikke gezond zei hij. De assistente en mijn baasjes aaiden me en toen zeiden ze dat het bijna klaar was. Huh? Bleek dat die dierenarts me stiekem een prikje had gegeven! Dat had ik niet eens gevoeld. Maar het ergste moest nog komen: een vaccinatie via mijn neus... Ze moesten me met man en macht vasthouden zodat de dierenarts de druppels in mijn neus kon doen en uiteindelijk lukte hem dit. Maar nu was ik echt klaar! De dierenarts vond me een hele mooie hond en zei dat ik vast uit een prachtig nest gekomen moet zijn. Dat klopt! Hoe wist hij dat? Ook zei hij dat ik een pittige tante ben en hij gaf mijn baasjes een hele hoop tips over mijn opvoeding. Over drie weken mag ik weer naar de dierenarts voor een nieuwe inenting.

Na alle commotie van vandaag was ik wel bekaf! Ik plofte lekker in een hoekje neer om heerlijk wat bij te slapen!

Aan het werk!

Vandaag weer gespeeld met de andere honden. Opa Wiel kwam vanmiddag ook weer even langs. Hij mopperde in het begin wel tegen me als ik wat deed wat niet mocht, maar hij wilt me stiekem wel steeds aaien en ik mocht tegen zijn voeten aan liggen.
Vanavond mocht ik weer mee naar het nieuwe huis en werd ik weer aan de lijn gelegd. Maar nu wist ik wat het was en Demelza durfde me nu ook heel even alleen te laten. Ik kan best al alleen zijn! Ze gingen de grote struiken uit een van de tuintjes halen en ik heb mogen meehelpen. Dat kan ik al goed! Tanden in de takken zetten en trekken! Het was erg leuk om te doen. Ook heb ik een lekker bot gekregen van mijn baasjes. Daar heb ik mee gespeeld: weggooien, achteraan jagen en kluiven. Kortom: het was weer een leuke, drukke en vermoeiende dag!

Een eigen huis

Zoals ik al in een ander blog schreef zou ik in een ander huis gaan wonen. Gisteren namen mijn baasjes me dan eindelijk mee naar het nieuwe huis! Het huis heeft een héle grote tuin. Direct achter mijn nieuwe huis is een soort open schuur, daarachter een groot veld waar ze een moestuin willen gaan maken en daar weer achter ligt een weitje met fruitbomen. Wauw! Ik denk dat ik me hier wel thuis ga voelen!
Mijn baasjes hadden me gisteravond dus meegenomen en heb ik alles mogen bewonderen. Omdat er nog geen hek is bij de oprit en ik dus zo kan weglopen, hebben ze me aan een lange veldlijn gelegd zodat ik kon spelen en zij hun handen even vrij hadden. Demelza zegt dat ik zo veel nieuwe dingen zie waar ik achteraan wil gaan dat ze me beslist vast wilt hebben liggen tot er een hek staat. Toch week ze gisteren niet van mijn zijde, omdat ze bang was dat ik er toch tussenuit piepte. Maar dat was nergens voor nodig. Ik leerde al snel waar de grens lag en tot hoever ik kon gaan. Ook had ik snel door dat ik niet aan het touw moest bijten, maar aan de grote, ijzeren pin waar ik aan vast zat. Dat gaf ik trouwens snel op want dat smaakte vies. Ik had speelgoed gekregen om mee te spelen. Alleen en met mijn baasjes. Altijd leuk!
s'Avonds was ik zo moe dat ik tot 5 uur vanochtend geslapen heb!

Nieuwe vriendjes

Zo langzaam aan begin ik een beetje vertrouwd te raken hier. Ook kan ik het steeds beter vinden met de andere honden die ik nu nog als huisgenoot heb. De zwarte Labrador vind ik het leukste omdat hij het hardst voor me wegrent. Daar hol ik dan natuurlijk achteraan. De bruine Labrador begin ik ook steeds aardiger te vinden. En zij mij denk ik. Ze blaft althans niet meer tegen mij of mijn baasje en ze zoekt regelmatig de arm van haar op om geknuffeld te worden en om te spelen. Wel mag ik nog steeds niet met haar voetbal spelen, maar dat mogen de andere honden ook niet heb ik gezien.

Ook de mensen hier in huis raken aan mij gewend en andersom. Als er iemand opstaat en wegloopt, dan dribbel ik er achteraan. Dat vinden ze niet altijd even leuk en ik wordt dan ook vaak weggelokt of opgetild als ik echt niet wil luisteren.

Vanmiddag ben ik een klein stukje gaan wandelen en heb ik wat meer van de omgeving gezien. Mijn baasje zegt dat ik al goed meeloop, maar dat ik wel snel wordt afgeleid door andere prikkels. Logisch! Ik ben ook pas twee maanden oud! Gelukkig begrepen ze dat wel en toen ik terugkwam werd ik beloond met een lekker snoepje!

Lange nachten

De eerste nacht heb ik slecht geslapen. Ik had een dekentje en speeltje meegekregen van mijn vorige baasje zodat ik me niet alleen zou voelen. Maar toch vond ik het een beetje eng allemaal. De mevrouw is een paar keer naar beneden gekomen om me uit te laten en wat te drinken te geven. Maar iedere keer zette ze me weer terug in de bench, terwijl ik duidelijk liet merken dat ik dat niet wilde! In de ochtend zei de mevrouw (ze vertelde dat ze Demelza heet en de meneer heet Norbert) dat ze uitgeput was. Omdat ik bleef blaffen nam ze me mee naar boven waar ze even met me speelde. Ik mocht zelfs even op bed! Wat waren die dekens lekker warm en zacht! Toen ik ging liggen viel ik meteen in een diepe slaap. En mijn baasjes ook.

Toen ik wakker werd namen ze me mee naar beneden en kreeg ik eten. Ik heb even met de andere honden gespeeld en toen viel ik weer in slaap. Mijn baasjes zeggen dat ze me erg lief vinden en ze spelen veel met me. Zelf durf ik ieder uur weer een stapje verder te zetten en ontdek ik steeds weer nieuwe dingen.

Ik wil nog niet te ver van mijn baasjes weg en het liefste kruip ik zo dicht mogelijk tegen ze aan. Dat voelt toch een beetje vertrouwd en veilig.

s'Avonds kwam er bezoek voor me met kinderen. De oudste van 3 jaar vond me erg lief en ik kreeg een snoepje van haar. Ik vind haar ook lief! Daarna viel ik in slaap en heb ik bijna drie uur geslapen in de bench. Dat ligt nu toch wel wat lekkerder hoor! Demelza heeft er namelijk een deken in gelegd waardoor ik het wat warmer heb en zachter lig.

Vannacht mocht ik op de slaapkamer van mijn baasjes slapen. Wel in de bench natuurlijk. Maar omdat ik al zoveel geslapen had vanavond en omdat ik het toch nog een beetje eng vind heb ik veel moeten huilen en blaffen.

De eerste dag

Hallo allemaal! Laat mij mezelf eerst even voorstellen: Mijn naam is Callisto en ik ben een Duitse Herder. Ik ben geboren op 13 april 2010. Ik ben dus al twee maanden oud.

Afgelopen dinsdag begon mijn grote avontuur. In de middag kwamen er een aantal mensen op bezoek bij mijn vorige baasjes. Samen met hun en mijn broertjes en zusjes zijn we naar een plekje gereden waar we lekker konden spelen met elkaar. Gelukkig was het mooi weer en scheen de zon, want ik ben niet zo dol op regen. Toen we uitgespeeld waren werd ik tot mijn grote schrik aangelijnd en apart van mijn broertjes en zusjes gehouden! Gelukkig was mijn broertje Troy bij me en was ik niet helemaal alleen. Ook hij had een riem om gekregen. Na een paar minuutjes pakte mijn vorige baasje me op en knuffelde me. Hierna werd ik in een vreemde auto gezet. Help! Wat gebeurd er nu?! Waarom zit Troy in een andere auto met andere mensen en zijn mijn broertjes en zusjes wel bij elkaar? Wat gaat er gebeuren?
De mevrouw die me goed vast had aaide me en vertelde me dat zij en de meneer achter het stuur mijn nieuwe baasjes zouden worden. Wat?! Ik hoef helemaal geen nieuwe baasjes! Ik heb al een baasje! Ik wil naar mama, naar Troy en mijn andere broertjes, zusjes en vriendjes thuis! Ik begon te piepen en blaffen in de hoop dat ze me uit de auto lieten, maar de mevrouw bij wie ik op schoot zat hield me stevig vast. Zelfs toen ik mijn nagels gebruikte om me een weg te banen door deze auto liet ze me niet los. Na tien minuten was ik zo moe dat ik uitgeput in slaap viel. Halverwege de lange rit werd ik wakker en moest ik overgeven. Ik schaamde me daarvoor, maar de mevrouw zei dat het niet erg was en dat het kwam door de autorit en de spanningen. Gelukkig had ze iets op haar schoot liggen voor dit soort ongelukjes. De meneer stopte de auto op een parkeerplaats en ik mocht uit de auto. Oeh! Was dit de Grote Wijde Wereld waar mama me eens over verteld heeft? Ik vond het maar eng en drukte me tegen de benen van de mevrouw aan. Ze gaf me wat te drinken. De meneer en mevrouw waren allebei erg aardig voor me en ze stelden me een beetje gerust. Ze zeiden dat we nog een stukje moesten rijden, maar dat ik daarna voorlopig niet mee in een auto zou hoeven. Het begon te regenen en ik sprong uit mezelf in de auto zodat ik niet nat zou worden. De mensen stapten ook in de auto en ik mocht weer op schoot bij de mevrouw. Bijna meteen viel ik weer in slaap.

Even later stopte de auto weer en werd ik uit de auto gepakt. Aan de overkant van de straat stond een andere mevrouw die lokgeluidjes maakte en me aaide. We gingen een huis in en daar was een meneer die me kriebelde op mijn kop. Ik werd op de grond gezet. Omdat ik mama en mijn broertjes en zusjes miste bleef ik huilen en piepen. De mensen waren erg lief voor me, maar toch wilde ik naar huis en ik voelde me alleen. Tot er een deur openging en ik kennis maakte met drie andere honden. Ah! Er zijn nog meer dieren hier! Ik was helemaal niet bang voor ze, ondanks dat ze zo groot waren. Een van de honden bleef wel de hele tijd blaffen naar de mevrouw die mijn nieuwe baasje is. De hond was jaloers en liet de mevrouw duidelijk weten dat ze er niet van gediend was dat ze met mij was thuisgekomen. Later vertelde de mevrouw me dat dit niet mijn nieuwe huis is, maar dat van haar ouders. Ik mag vrijdag naar mijn eigen huis toe. Maar voor vandaag heb ik genoeg indrukken opgedaan en ga ik lekker slapen in de bench die hier voor me klaarstaat.