Kleine hondjes worden groot

Wat gaat de tijd snel. Ik weet nog goed dat het zomer was, enorm heet en ik lekker een plekje in de schaduw opzocht. Ik kon net met mijn pootjes op het muurtje naar de andere kant van de tuin springen.
Toen kwam de herfst. De bladeren vielen van de bomen, overal verschenen paddestoelen en het muurtje was flink gekrompen. Nee, niet gekrompen, ik was gegroeid. Als kool zoals ze hier ook wel zeggen. Het is nu een eitje om over dat muurtje te komen, maar ik heb geleerd dat ik dat niet mag, en dus doe ik het ook niet. Dat had je me van de zomer eens moeten vertellen! Denk maar niet dat ik toen van je aangenomen had dat ik niet meer over dat muurtje zou proberen te springen omdat het niet mag! Ik zou er veel voor over hebben gehad om maar over die muur heen te komen.
De winter zal nu niet meer zo lang op zich laten wachten, en ik ben benieuwd wat dat voor me in petto heeft! Ze hebben het over sneeuw, kou en ijs en ze zeggen ook dat het muurtje dan nog wat zal krimpen, oftewel dat ik nog meer ga groeien.

Opgroeien heeft zo zijn voor- en nadelen. Muurtjes worden lager, ik wordt sneller en behendiger en ik struikel niet meer zo vaak over mijn eigen poten dan eerst. Maar er zijn ook nadelen. Ik kreeg nieuwe, sterkere tanden en een week geleden ben ik voor het eerst loops geworden. Dat hoort bij het volwassen worden zeggen ze. Nou, leuk is het niet. Loslopen in het bos mag ik bijvoorbeeld niet en ik voel me erg onrustig. Dit zou in totaal drie weken aanhouden (en dus drie weken niet los!) dus ik moet nog twee hele lange weken. Gelukkig mag ik nog wel naar de puppycursus, dat is in ieder geval een schrale troost. Maar wat dit aspect van het volwassen worden betreft kan ik alvast niet wachten tot de winter!